Kathedraalkoor Hasselt

Michael Hoppé over Michael Hoppé

Wereldpremière in Sedona

Michael Hoppé schreef dit over zichzelf in het programmaboekje bij de eerste uitvoering van Requiem for Peace and Reconciliation in Sedona (juni 2019).

Het karakter van Requiem for Peace and Reconciliation komt van de ontdekking later in mijn leven van het donkere familiegeheim. Mijn ouders ontmoetten mekaar gedurende de Tweede Wereldoorlog in Kaïro. Aan hen draag ik dit werk op, met eeuwige dankbaarheid en liefde.

In 1968 moest ik een geboorteattest hebben voor mijn aanvraag van een US Green Card [verblijfsvergunning van onbepaalde duur]. Maar mijn vader in Engeland was vreemd genoeg niet erg hulpvaardig. Toen ik hem uiteindelijk overtuigd had om ermee voor de dag te komen, zei hij - met veel nerveus gehoest: "Trek je niets aan van het woord adoptie."

"Bedoel je dat jij niet mijn vader bent?" vroeg ik vol ongeloof.

"Natuurlijk ben ik dat. Weet je, jij werd geboren in Kaïro in 1944. Je moeder en ik waren niet getrouwd, dus we moesten je officieel 'adopteren', om het zo maar te zeggen." Twee jaar later trouwden we in Londen.

Dat klonk heel aannemelijk.

Een paar maanden later vloog ik naar het Verenigd Koninkrijk om mijn ouders te bezoeken. Pa pikte me op aan het station van Exeter, en we reden in de late namiddag naar hun huis. Na zowat een uur draaide Pa van de weg af, stopte de wagen en legde de motor stil. Hij leunde over het stuur; hij was niet op zijn gemak en zag er bezorg uit. "Sorry voor dat gedoe met het geboorteattest…" begon hij.

Ik kon er niet tegen dat Pa zo van zijn stuk was en zo ongemakkelijk. Ik flapte het eruit: "Pa, voor mij heeft het echt geen belang dat jij en Ma niet getrouwd waren toen ik geboren werd. Ik ben er door jouw liefde, en dat is wat voor mij belangrijk is. Dus, Pa, zit er niet meer over in. Ik hou van je."

Na een lange pauze startte Pa de wagen en we gingen op weg naar hun huis, nog zowat een uur verderop. Toen we waren aangekomen – het was al donker – ging Pa naar boven naar mijn moeder. Ik herinner me dat ze huilde. Ik piekerde niet meer over wat gebeurd was en nam zonder enige reserve Pa's uitleg over het geboorteattest aan.

Jaren later vroeg mijn moeder – intussen weduwe geworden – mij en mijn broer om haar slaapkamer op te ruimen. Achter in een la vond ik een pak handgeschreven brieven, in leer gebonden. Ik attendeerde Richard erop, en uit respect voor Ma's privacy hebben we ze niet gelezen. Toen we Ma de volgende dag zagen, bedankte ze ons voor het opruimen, en ze vroeg meteen of ik een in leer gebonden pak brieven had gevonden. Ik zei dat dat zo was, en ze zei dat we ze onder geen beding mochten lezen, en dat we haar de brieven onmiddellijk moesten geven. Dat deden we en er werd verder niets meer over gezegd.

Verschillende jaren later, na Ma's begrafenis kregen we een kort dankbriefje van ene Wendy, de dochter van haar beste vriendin uit de oorlog: Ma had haar een kleine erfenis nagelaten. Ze schreef ook hoe sterk ze onze moeder bewonderde, en hoeveel die voor haar had betekend. Onderaan de brief stond een kort ps.: "Michael, ben je het te weten gekomen, van je afkomst?"

Ik stuurde Wendy een e-mailtje, om haar te danken dat ze zo'n toegewijde vriendin was geweest voor mijn moeder. En, "ja, ik weet dat ik geboren ben twee jaar voor ze trouwden. Heel begrijpelijk met de chaos van de oorlog. Maakt niet uit."

Wendy schreef terug:

"En nu dat laatste, het moeilijkst. Ik denk altijd terug aan het gezegde dat wat gezegd is niet ongedaan kan gemaakt worden (the spoken word is like the spent arrow). Zoals je weet vertelde mijn moeder mij niet zoveel, tot de laatste dagen van haar leven. Zij was nog heel helder van geest. Wij zaten dikwijls samen en zij dwaalde af naar het verleden. Jouw moeder probeerde me op haar vreemde manier ook dingen te vertellen, maar slaagde daar nooit echt in. Maar ik kende de waarheid en drong dus niet aan. Nee, Frank was niet jouw vader! Je vader was een Canadees van de Royal Canadian Air Force. Moeder heeft me nooit verteld wat er van hem is geworden – ik weet niet of hij neergeschoten is of zo maar 'weggevlogen'. Maar ik had het gevoelen dat hij de oorlog niet heeft overleefd. Ik kan alleen maar zeggen dat je vader van je hield, dat hij voor je zorgde en ontzettend veel om je gaf. Hij was helemaal weg van je moeder."

Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen hoe volslagen geschokt en ongelovig ik was om dat te vernemen. Ik wou dat Ma haar geheim had gedeeld, zeker nadat Pa gestorven was. Het zou een zware last van haar hebben weggenomen en wij hadden samen nog een boeiende weg kunnen afleggen.

Uiteindelijk las ik Pa zijn oorlogsbrieven, die Ma niet had weggedaan. Die maken twee dingen duidelijk. De man die ik altijd heb gekend als mijn vader hield zielsveel van mijn moeder. Mijn geboorte was voor hem een totale verrassing, want hij was niet de vader. Maar hij voedde mij op als de zijne, en had het nooit of te nooit over het familiegeheim. Wat had ik graag gehad dat hij het mij had verteld die dag zovele jaren geleden toen hij de wagen had stilgezet. Ik vraag me af waarom hij niet in staat was om het te zeggen. Ik kan alleen maar bedenken dat zijn liefde voor mijn moeder te groot was.

Requiem For Peace and Reconciliation is mijn manier om eeuwige liefde en dankbaarheid te sturen naar mijn ouders, en naar mijn onbekende vader.